Home Contact Parochies Verenigingen Activiteitenkalender
Welkom
Secretariaat
Dekenale werkgroepen
Dekenale werken VZW
Weekendvieringen
Bezinningstekst
Actualiteit
Links
Ziekenhuispastoraal
Kloosters en abdij
Religieuze conferenties abdij
Religieus centrum abdij
Jokri
Katholiek onderwijs
Abonnement Kerk & Leven
Weekblad Tertio
Kerk & Leven online
www.kerknet.be
Beheer website
NIEUW :
Wereldmissiehulp
in Dendermonde - Abdij
Foto's van de eucharistieviering door bisschop Van Looy n.a.v. zijn bezoek aan het nieuwe dekenaat op 3 september 2017.
 
Woordje van de deken





De Parochie : ‘ Huisje weltevree ' ?


Vrienden,

In een mooi boek las ik het verhaal van een protestantse kerkgemeenschap in Antwerpen, een verhaal dat ook voor ons zeer leerrijk kan zijn. Ik schrijf het hier met eigen woorden neer.

Toen dominee Rooze in Antwerpen aankwam trof hij daar een ingeslapen kerkgemeenschap aan. De gemeenschap gaf de dominee een saaie indruk. Hij wilde graag een nieuwe wind door zijn gemeenschap laten waaien. Op een dag stond een groepje vluchtelingen voor de deur van de pastorie. Ze vroegen om hulp. De dominee trommelde enkele gemeenteleden op om voor de asielzoekers te zorgen. Er werd tegengesputterd. Wat dacht deze jonge dominee wel! Er ontstonden discussies en gesprekken. Een deel van de gemeenschap voelde wel iets voor het standpunt van de dominee, een ander (groter) deel was helemaal tegen. De spanningen werden grilliger en het aantal conflicten groeide. Vele trouwe gemeenteleden haakten af.

Aan de andere kant groeide de gemeenschap omdat nieuwe leden zich aansloten op basis van wat men voor de asielzoekers deed. Ze ging bloeien en kreeg kleur. De protestantse kerkgemeenschap werd een open en gastvrije gemeenschap. Zo werd ze werkelijk gist in het deeg!

In de beleidsnota van deze kerkgemeenschap lezen we: ‘Eén van de verwijten die de kerk vaak krijgt, is dat ze zo grauw en grijs kan zijn, zo nietszeggend, zo weinig een ziel, een bewogenheid en solidariteit voor mensen; een angstvallige neutraliteit ‘om maar geen kant te kiezen’, een zwevende vroomheid, een keurige moraal die meer het stempel van ‘fatsoen’ dan van werkelijke ethische zorg draagt’ (Rooze 2000).

Bij het lezen hiervan vond ik dat zeer herkenbaar, ook in onze katholieke parochiegemeenschappen. Heeft onze geloofsgemeenschap niet vaak een onaantrekkelijk grauw gezicht? Wij zijn zo bang voor enige beroering, voor conflicten, spanningen. Uiteindelijk zijn we bang om iets in beweging te brengen, denk ik. We zijn bang om gist in het deeg te zijn!

Kiezen we daarom niet te gemakkelijk voor de parochie als ‘huisje weltevree’? Voor de ‘zelfbedieningskerk’ waarvan de klanten natuurlijk tevreden zijn, want ze stellen zelf de inhoud van hun karretje samen? Is de weg die we daarom gaan niet al te vaak de weg van ‘de lieve vrede’ die altijd een valse vrede is en onderliggende spanningen negeert?

Gist in het deeg zijn, zegt het evangelie ons! Gist doet wel degelijk iets met het deeg: het laat het deeg rijzen. Het brengt een omvormingsproces op gang. Ik denk dat we dat vooral niet mogen vergeten.

De toekomst van onze geloofsgemeenschappen zal wellicht niet allereerst te maken hebben met de grote organisatorische vernieuwingen, noch met het bewaren van wat er allemaal ‘nog’ is. Maar, misschien wel met de uitstraling die we hebben, met de gastvrijheid, de openheid, de solidariteit en de veelkleurigheid.



Deken Jo